Welk wetenschappelijk onderzoek doet het KMI met deze radargegevens?

Terug naar overzicht

Het wetenschappelijk onderzoek dat het KMI momenteel doet met de radargegevens spitst zich toe op twee zaken; de validatie van de radargegevens door vergelijking met pluviometergegevens, en de analyse van onweerscellen die samengaan met hagel.

 

De validatie van radargegevens

De radar is een toestel dat een indirecte meting levert. Hij meet de reflectiviteit op een bepaalde hoogte, en hieruit bepalen wij de neerslagwaarden aan de grond. Meetfouten zijn hierbij onvermijdelijk. Met de validatie van de radargegevens maken wij een schatting van de fout op deze metingen. Hiertoe maken wij een vergelijking tussen de radarmeetwaarden en de pluviometerdata afkomstig van grondstations.

Het KMI beschikt over een pluviometernetwerk van ongeveer 250 stations. Voor elk station, wordt de neerslaghoeveelheid van de regenmeter vergeleken met de gegevens van dezelfde plaats en tijd die werden verkregen met de radar. De verhouding van de radarmeetwaarde tot de pluviometerwaarde geeft de nauwkeurigheid van de meetwaarden weer. Een waarde die gelijk is aan 1 betekent dat de radarmeting in overeenstemming is met de pluviometerdata. De volgende grafiek toont deze vergelijking van de geaccumuleerde neerslaggegevens voor de volledige maand mei 2002 in functie van de afstand tot de radar. Ieder punt komt overeen met een meetstation. Men kan een knikpunt waarnemen in de grafiek, zo rond een afstand van 120km. Voor de eerste 120km is het gemiddelde van de verhouding radar/pluviometer ongeveer 1. Voor grotere afstanden loopt deze waarde terug, en dit betekent dat de radar bij deze afstanden een onderschatting geeft in vergelijking met de pluviometerdata. Dit is te verklaren door de toenemende meethoogte van de radar.

 
top

Analyse van onweders die gepaard gaan met hagel

De radar van Wideumont scant de atmosfeer af op verschillende hoogtes. Dit laat toe om een driedimensionaal beeld te bekomen van de reflectiviteit. Hieruit kunnen verticale profielen worden gegenereerd, die de verticale verdeling van de neerslag tonen. Hieruit is het dan mogelijk om de hoogte te bepalen, waar de neerslag zich vormt.

 

Deze driedimensionale beelden zijn bijzonder geschikt voor de analyse van convectieve onweerscellen. De intensiteit van een onweerscel is gekoppeld aan de verticale structuur ervan. Het al dan niet optreden van hagel is afhankelijk van de hoogte van het ontstaan van de neerslag. De analyse van verticale profielen laat dus toe om de kans te bepalen, dat binnen een onweerscel hagel ontstaat. Dit onderzoek wordt gedaan in samenwerking met onze collega's van het Nederlandse KNMI (Koninklijk Nederlands Meteorologisch Instituut).

Het volgende beeld toont een verticale doorsnede van een onweerscel die in het noorden van Frankrijk werd waargenomen op 3 juni 2002. Dit beeld werd gemaakt uit driedimensionale gegevens van de radar te Wideumont. Men kan waarnemen dat de cel zich uitstrekt tot 10km hoogte.

 
top